Chrzest

Kościół przywitał nas chłode, i szarością starych, niedoświetlonych murów. Był prawie pusty, przytłaczał. Mimo ogromu złoceń wszystko wydawało się stare. Ustawiono nas w bocznej nawie, w której czasem staliśmy z babcią podczas mszy. Mnie i siostrę wypchnięto do przodu, tuż przed balustradę oddzielającą ołtarz. Reszta rodziny pozostała z tyłu.

Rozejrzałem się. Z prawej, za siostrą, wisiał ciemny – jak wszystko w tym kościele – obraz przedstawiający Jezusa stojącego pośród ludzi. Ich twarze wykrzywiała złość. Widać było jak wygrażają pięściami uzbrojonymi w kamienie młodej kobiecie skulonej w otaczającym ją kręgu. Niektórzy z nich już chyba rzucili, bo wokół niej leżało kilka takich kamieni. Jezus mówił coś do tych ludzi. „Że są tak samo źli i nie mogą w nią rzucać” – wyjaśniła mi w trakcie którejś z poprzednich mszy babcia – „a jak dorośniesz, to zrozumiesz”. Ale ja chciałem zrozumieć już teraz, bo w tym obrazie było coś, co nie dawało mi spokoju. Coś w twarzy tej ładnej, czarnowłosej kobiety o smutnych, brązowych, oczach. Miałem wrażenie że chciały mi coś powiedzieć, coś czego nie rozumiałem.

A może tylko to, że wszystkie inne kobiety na innych obrazach w tym kościele miały na głowach chusty, a ona jedna nie.

Przede mną wisiał krzyż z Jezusem, ale nie wzbudzał we mnie takich emocji jak tamten obraz. Z prawej strony, od głównej nawy, wlewało się zwilgotniałe, zimne powietrze, tak że na gołych nogach pojawiła się „gęsia skórka” i było dziwnie nieprzyjemnie. Po nogach wialo, moje nowe niebieskie spodenki uwierały w kroku, swędziało, a nie wypadało się tam drapać, czas się dłużył.

Wkońcu się jednak doczekaliśmy.

Zaczęło się to wstawanie i klękanie – nigdy nie rozumiałem, kiedy co, więc patrzyłem na siostrę, bo ona się jakoś w tym orientowała.

Stałem, klękałem, gdy z rozmyślań wyrwał mnie głośny dźwięk dzwonków. Zbliżał się ksiądz w asyście dwóch starszych chłopców, starszych nawet od mego brata, choć ten był już prawie duży i chodził do szkoły. To jeden z nich potrząsał tymi dzwonkami, a drugi machał kadzidłem, okadzając wszystko po drodze, a szczególnie tył księdza.

Na szczęście najpierw podszedł do siosryi i coś jej długo mamrotał w niezrozumiałym języku. A ja zastanawiałem się, czy mu da te kwiatki, które trzymała w dłoniach, bo oboje dostaliśmy małe bukieciki – z tym że ona konwalie, a ja bratki. Nie dała.

Skończywszy przemowę, ksiądz spytał już po polsku: – Krystyno, czy wyrzekasz się złego ducha? – Tak.

Wtedy pokropił ją taką małą miotełką, coś tam maznął na jej czole i podszedł do mnie. Wszystko to samo powtórzyło się u mnie, aż do momentu, gdy spytał: – Marku, czy wyrzekasz się złego ducha? – Nie – odpowiedziałem.

Nie, bo zrobiło mi się nagle żal biedaka, że wszyscy się go wyrzekają i nie ma zupełnie nikogo, kto by go lubił.

Zapadła grobowa cisza, a potem: – Wyrzeknij się – syknęła siostra. – Masz powiedzieć „tak” – podpowiedziała mama. – Ale… – próbowałem wyjaśnić. – Rób, co ci każę – to tata. – Chcę tylko powiedzieć, że… – spróbowałem jeszcze raz. – Nie masz nic do gadania – już z groźbą w głosie.

A dalej było jeszcze gorzej. Obejrzałem się i spojrzałem w górę, w twarze bliskich mi ludzi. Były zupełnie takie same jak te na tym obrazie, tym z kobietą o smutnych oczach. Przestraszyłem się i na wszelki wypadek sprawdziłem wzrokiem, czy nie mają w rękach kamieni. Na szczęście nie mieli.

Rozgardiasz przerwał wujek z Ameryki: – Ja to załatwię.

Umilkli, a wujek podszedł, położył na barierce oddzilającą ołtarz zielony banknot i powiedział: – Za to kupisz sobie mnóstwo samochodzików, powiedztylko „ak”

– „Nie” – byłem już całkiem pewien, że nie mogę.

Wujek spojrzał na księdza: – Może ksiądz…

A wtedy ksiądz, który dotąd się nie odzywał, wskazał ręką na krzyż z Jezusem i rzucił wyraźnie poirytowany: – Wyrzeknij się, Jezus widzi i płacze.

Wiedziałem, że kłamie. Już dawno temu, z ciekawości, odłupałem scyzorykiem kawałek farby na jego pięcie – Jezusa, nie księdza – i zobaczyłem wyraźne słoje. Był z drewna. A więc nie może widzieć i płakać.

Już miałem o tym wszystkim opowiedzieć, ale zrezygnowałem. I tak mnie nie wysłuchają, a jeśli nawet, to pewnie nie uwierzą, więc tylko powtórzyłem swoje: – Nie wyrzeknę się.

Twarz księdza poczerwieniała ze złości i zaczął łapać powietrze jak rybka, którą kiedyś trzymałem w słoiku. Wujek z Ameryki spróbował znowu: – Wyrzeknij się, kupisz sobie rower, dołożę.

I położył na barierce kolejny banknot.

– „Nie” – teraz już byłem pewien, że to niesłychanie ważne, choć nie bardzo wiedziałem dlaczego. Zastanowię się w domu. – Dość tego, wystarczy – warknął ksiądz, zgarnął banknoty i dodał: – Ochrzcimy go za zgodą rodziców. Dzieci i ryby głosu nie mają.

I Pokropił mnie tą swoją głupią miotełką.

– No i mamy to z głowy – powiedział wujek z Ameryki.

Wtedy wszyscy się uspokojili i wszystko wróciło do normy. A ja stałem przytłoczony ogromem kościoła, zdradą i tym, co się stało – samotny jak jeszcze nigdy dotąd. Ogarneło mnie straszne przeczuciem, że ta samotność będzie już moją towarzyszką życia. Szukając rozpaczliwie ratunku, ulgi od strasznych myśli kłębiących się w mojej głowie, spojrzałem na dziewczynę z obrazu. Nasze oczy spotkały się pośród tej pustki i wydawało mi sę, że jesteśmy w tym kościele tylko my. Ja i ona.

I nagle zrozumiałem, co chciała mi powiedzieć: „Mnie też nikt nigdy nie chciał wysłuchać, zajęci byli wyłącznie sobą”.